El NOMBRE DEL VIENTO. Patrick Rothtfuss
RESEÑA: El NOMBRE DEL VIENTO.
Rubén Seco 4º ESO B
Sobre o autor:
Patrick Rothfuss (nacido o 6 de xuño de 1973) é un escritor estadounidense de fantasía e profesor adxunto de literatura e filoloxía inglesa na Universidade de Wisconsin. É o autor da serie Crónica do Asasino de Reyes, que foi rexeitada por varias editoriais antes de que o primeiro libro da serie El nome del viento fose publicado no ano 2007, obtendo moi boas críticas e converténdose nun éxito de vendas. En España foi publicado no ano 2009.
Patrick Rothfuss naceu en Madison, Wisconsin e converteuse nun asiduo lector en parte debido ao mal tempo e á carencia de televisión por cable. Matriculouse na Universidade de Wisconsin-Stevens Point en 1991. Na universidade orixinalmente planeaba estudar enxeñaría química, pero cambiou de opinión para estudar psicoloxía clínica, e finalmente matriculouse como «non declarado» despois de tres anos dedicándose a estudar calquera materia que atraía o seu interese. Durante esta época dedicouse a traballar en diversos e estraños empregos ao tempo que traballaba nunha novela de fantasía extremadamente longa chamada The Song of Flame and Thunder. Tamén comezou a escribir a Guía de Supervivencia na Universidade nunha columna de The Pointer, o xornal do campus. Graduouse en 1999 cun título en inglés. Despois de realizar un curso de profesor na Universidade do estado de Washington regresou dous anos despois para dar clases en Stevens Point. Tras completar The Song of Flame and Thunder Rothfuss enviouna a varias editoriais, pero foi rexeitada. No ano 2002 gañou a competición Escritores do futuro con The Road to Levinshir, un extracto da súa novela. A continuación Rothfuss vendeu a novela a DAW Books. The Song of Flame and Thunder foi dividida nunha serie de tres tomos titulada A Crónica do Asasino de Reises, co primeiro tomo, O nome do vento, publicado en abril do ano 2007. A novela gañou ese ano o Premio Quill á mellor novela de fantasía/ciencia ficción. E apareceu na lista de best sellers do New York Times.
A Crónica do Asasino de Reyes
O nome do vento(abril de 2007)
O temor dun home sabio (data de publicación non anunciada)
As portas de pedra (título non definitivo)
Resumo do libro:
Esta triloxía era orixinalmente unha novela titulada The Song of Flame and Thunder (A canción da chama e o trono). Foi dividida en tres volumes debido á súa extensión. A serie é en esencia a autobiografía dun famoso músico e mago, un aventureiro chamado Kvothe (pronunciado /Cuouz/). Tras gañar fama e notoriedade na súa mocidade desaparece da vida pública e finalmente é buscado e atopado nunha apartada pousada por Devan Lochees, chamado «Cronista». Despois de persuadilo, Cronista convence a Kvothe de que lle conte a historia da súa vida. Con todo, a historia é interrompida ocasionalmente por interludios no presente, deixando claro que alguén está a buscar a Kvothe e Bast, o mellor amigo de Kvothe que non está disposto a que Cronista revele toda a historia de Kvothe. Desta forma a historia transcorre en dous momentos: a historia no pasado en que a se coñece como Kvothe chegou a ser quen é agora, e os acontecementos do presente, que anuncian outra historia en si mesma.
Opinión persoal:
El nombre del viento é unha novela de aventuras, de historias dentro doutras historias, de amor, de maxia e de superación. Recoméndoa a todo o mundo, gustaralle aos afeccionados ao xénero, pero ten unha fantástica forma de narralo que gustará a todo o mundo en xeral.
Extracto de El nombre del viento. Edit. Plaza y Janés. Barcelona, 2009 (páx. 486):
Dejé que esa curiosidad aumentara y me tomé mi tiempo para abrir el gastado estuche de segunda mano y sacar mi gastado laúd de segunda mano. Sentí cómo la atención del público aumentaba al ver el feo instrumento. Toqué flojo unos cuantos acordes, y ajusté las clavijas afinando un poco el laúd. Toqué unos acorde más, probando; escuché y asentí para mí.
Las luces que iluminaban el escenario dejaban el resto de la sala en penumbra. Miré al público y me pareció encontrarme ante un millar de ojos. Simmon y Wilem, Stanchion junto a la barra, Deoch junto a la puerta. Noté un cosquilleo en el estómago al ver a Ambrose mirándome con expresión amenazadora.
Desvié la mirada y reparé en un hombre con barba vestido de rojo: el conde Threpe; en una pareja de ancianos que se daban la mano; en una muchacha hermosa de ojos castaños…
Mi público. Le sonreí. Mi sonrisa los acercó aún más a mí, y canté:
¡Silencio! ¡Atentos! Pues por mucho que escuchaseis.
Mucho aguardaríais sin la esperanza de oír una canción
tan dulce como esta, compuesta por el propio Illien
hace una eternidad. Una obra maestra sobre la vida
de Savien, y de Aloine, la mujer que tomó por esposa.
Dejé que la oleada de susurros recorriera el local. Los que conocían la canción profirieron exclamaciones contenidas, y los que no la conocían preguntaron a sus vecinos a qué venía tanto revuelo.
Puse las manos sobre las cuerdas y volví a atraer la atención del público. Todos guardaron silencio, y empecé a tocar.
La música brotaba de mí con fluidez; mi laúd definía la segunda y tercera voz. Canté con la potente voz de Savien Traliard el más grande entre los Amyr. El público se movía al son de la música como la hierba acariciada por el viento. Canté como si fuera sir Savien, y noté que el público empezaba a amarme y a temerme.
(…)
Entonces una voz llegó flotando hasta el escenario, suave como la caricia de una pluma, cantando…
Savien, ¿cómo supiste
que era el momento de venir a buscarme?
Savien, ¿recuerdas
aquellos días felices?
¿Conservas tú también
lo que yo guardo en mi corazón y mi memoria?
Ella cantaba la parte de Aloine, y yo, la de Savien. En los estribillos, su voz se entrelazaba con la mía. Una parte de mí quería buscarla entre el público, ver la cara de la mujer con quien estaba cantando. Lo intenté una vez, pero me despisté mientras buscaba un rostro que encajara con la voz de fría luz de luna que contestaba a la mía. Distraigo, toqué una nota equivocada produciendo una leve disonancia.
Un pequeño error. Apreté los dientes y me concentré en tocar. Aparqué mi curiosidad y agaché la cabeza para mirarme los dedos, tratando de que no resbalaran sobre las cuerdas.
¡Cómo cantábamos! La voz de ella era como plata ardiente, y mi voz, una resonante respuesta. Savien cantaba unos versos sólidos y potentes, como ramas de un viejo roble; Aloine era como un ruiseñor se movía describiendo rápidos círculos alrededor de las orgullosas ramas del árbol.
Solo era vagamente consciente de que me encontraba ante un público, vagamente consciente del sudor que bañaba mi cuerpo. Estaba tan sumido en la música que no habría podido decir dónde terminaba ella y dónde empezaba mi sangre.
Patrick Rothtfuss


















Co motivo do día das Letras Galegas queremos rememorar a figura dun dos músicos máis inspirados que deu Galicia, Xoán Montes Capón, coñecido por ser o autor da versión musical de «Negra sombra», poema de Rosalía de Castro.
elaborar diversos traballos sobre o “jazz”. Unha selección dos mesmos leva exposta xa unha semana no noso centro e permanecerá ata ben entrado xuño coa intención de compartir o coñecemento e o gozo desta corrente musical con toda a Comunidade Educativa. Os aspectos que amosan os traballos son moitos:

e 24 anos que será a primeira galega que forme parte da
eñen.
