El NOMBRE DEL VIENTO. Patrick Rothtfuss

RESEÑA: El NOMBRE DEL VIENTO.

Rubén Seco 4º ESO B

Sobre o autor:

Patrick Rothfuss (nacido o 6 de xuño de 1973) é un escritor estadounidense de fantasía e profesor adxunto de literatura e filoloxía inglesa na Universidade de Wisconsin. É o autor da serie Crónica do Asasino de Reyes, que foi rexeitada por varias editoriais antes de que o primeiro libro da serie El nome del viento fose publicado no ano 2007, obtendo moi boas críticas e converténdose nun éxito de vendas. En España foi publicado no ano 2009.

Patrick Rothfuss naceu en Madison, Wisconsin e converteuse nun asiduo lector en parte debido ao mal tempo e á carencia de televisión por cable. Matriculouse na Universidade de Wisconsin-Stevens Point en 1991. Na universidade orixinalmente planeaba estudar enxeñaría química, pero cambiou de opinión para estudar psicoloxía clínica, e finalmente matriculouse como «non declarado» despois de tres anos dedicándose a estudar calquera materia que atraía o seu interese. Durante esta época dedicouse a traballar en diversos e estraños empregos  ao  tempo que traballaba nunha novela de fantasía extremadamente longa chamada The Song of Flame and Thunder. Tamén comezou a escribir a Guía de Supervivencia na Universidade nunha columna de The Pointer, o xornal do campus. Graduouse en 1999 cun título en inglés. Despois de realizar un curso de profesor na Universidade do estado de Washington regresou dous anos despois para dar clases en Stevens Point. Tras completar The Song of Flame and Thunder Rothfuss enviouna a varias editoriais, pero foi rexeitada. No ano 2002 gañou a competición Escritores do futuro con The Road to Levinshir, un extracto da súa novela. A continuación Rothfuss vendeu a novela a DAW Books. The Song of Flame and Thunder foi dividida nunha serie de tres tomos titulada A Crónica do Asasino de Reises, co primeiro tomo, O nome do vento, publicado en abril do ano 2007. A novela gañou ese ano o Premio Quill á mellor novela de fantasía/ciencia ficción. E apareceu na lista de best sellers do New York Times.

A Crónica do Asasino de Reyes

O nome do vento(abril de 2007)

O temor dun home sabio (data de publicación non anunciada)

As portas de pedra (título non definitivo)

Resumo do libro:

Esta triloxía era orixinalmente unha novela titulada The Song of Flame and Thunder (A canción da chama e o trono). Foi dividida en tres volumes debido á súa extensión. A serie é en esencia a autobiografía dun famoso músico e mago, un aventureiro chamado Kvothe (pronunciado /Cuouz/). Tras gañar fama e notoriedade na súa mocidade desaparece da vida pública e finalmente é buscado e atopado nunha apartada pousada por Devan Lochees, chamado «Cronista». Despois de persuadilo, Cronista convence a Kvothe de que lle conte a historia da súa vida. Con todo, a historia é interrompida ocasionalmente por interludios no presente, deixando claro que alguén está a buscar a Kvothe e Bast, o mellor amigo de Kvothe que non está disposto a que Cronista revele toda a historia de Kvothe. Desta forma a historia transcorre en dous momentos: a historia no pasado en que a se coñece como Kvothe chegou a ser quen é agora, e os acontecementos do presente, que anuncian outra historia en si mesma.

Opinión persoal:

El nombre del viento é unha novela de aventuras, de historias dentro doutras historias, de amor, de maxia e de superación. Recoméndoa a todo o mundo, gustaralle aos afeccionados ao xénero, pero ten unha fantástica forma de narralo que gustará a todo o mundo en xeral.

Extracto de El nombre  del  viento.  Edit. Plaza y Janés. Barcelona, 2009 (páx. 486):

Dejé que esa curiosidad aumentara y me tomé mi tiempo para abrir el gastado estuche de segunda mano y sacar mi gastado laúd de segunda mano. Sentí cómo la atención del público aumentaba al ver el feo instrumento. Toqué flojo unos cuantos acordes, y ajusté las clavijas afinando un poco el laúd. Toqué unos acorde más, probando; escuché y asentí para mí.

Las luces que iluminaban el escenario dejaban el resto de la sala en penumbra. Miré al público y me pareció encontrarme ante un millar de ojos. Simmon y Wilem, Stanchion junto a la barra, Deoch junto a la puerta. Noté un cosquilleo en el estómago al ver a Ambrose mirándome con expresión amenazadora.

Desvié la mirada y reparé en un hombre con barba vestido de rojo: el conde Threpe; en una pareja de ancianos que se daban la mano; en una muchacha hermosa de ojos castaños…

Mi público. Le sonreí. Mi sonrisa los acercó aún más a mí, y canté:

¡Silencio! ¡Atentos! Pues por mucho que escuchaseis.

Mucho aguardaríais sin la esperanza de oír una canción

tan dulce como esta, compuesta por el propio Illien

hace una eternidad. Una obra maestra sobre la vida

de Savien, y de Aloine, la mujer que tomó por esposa.

Dejé que la oleada de susurros recorriera el local. Los que conocían la canción profirieron exclamaciones contenidas, y los que no la conocían preguntaron a sus vecinos a qué venía tanto revuelo.

Puse las manos sobre las cuerdas y volví a atraer la atención del público. Todos guardaron silencio, y empecé a tocar.

La música brotaba de mí con fluidez; mi laúd definía la segunda y tercera voz. Canté con la potente voz de Savien Traliard el más grande entre los Amyr. El público se movía al son de la música como la hierba acariciada por el viento. Canté como si fuera sir Savien, y noté que el público empezaba a amarme y a temerme.

(…)

Entonces una voz llegó flotando hasta el escenario, suave como la caricia de una pluma, cantando…

Savien, ¿cómo supiste

que era el momento de venir a buscarme?

Savien, ¿recuerdas

aquellos días felices?

¿Conservas tú también

lo que yo guardo en mi corazón y mi memoria?

Ella cantaba la parte de Aloine, y yo, la de Savien. En los estribillos, su voz se entrelazaba con la mía. Una parte de mí quería buscarla entre el público, ver la cara de la mujer con quien estaba cantando. Lo intenté una vez, pero me despisté mientras buscaba un rostro que encajara con la voz de fría luz de luna que contestaba a la mía. Distraigo, toqué una nota equivocada produciendo una leve disonancia.

Un pequeño error. Apreté los dientes y me concentré en tocar. Aparqué mi curiosidad y agaché la cabeza para mirarme los dedos, tratando de que no resbalaran sobre las cuerdas.

¡Cómo cantábamos! La voz de ella era como plata ardiente, y mi voz, una resonante respuesta. Savien cantaba unos versos sólidos y potentes, como ramas de un viejo roble; Aloine era como un ruiseñor se movía describiendo rápidos círculos alrededor de las orgullosas ramas del árbol.

Solo era vagamente consciente de que me encontraba ante un público, vagamente consciente del sudor que bañaba mi cuerpo. Estaba tan sumido en la música que no habría podido decir dónde terminaba ella y dónde empezaba mi sangre.

Patrick Rothtfuss

CONCIERTO DIDÁCTICO. UNHA VIAXE MUSICAL POR EUROPA

Por Noelia Abella Freire, 4º ESO

O pasado día 11 de febreiro, os alumnos e alumnas do IES Moncho Valcarce asistimos a un entretido concerto didáctico interpretado por Lucía Bustabad (ao piano), Dalibor Sebestik (ao violoncello) e Serafín Marcos (á guitarra e tamén o narrador) que nos convidaron a unha fascinante viaxe por Europa descubrindo a súa música. Celebrouse no salón de Actos da Casa Dopeso. Asistiron tamén os outros dous Centros educativos de Secundaria que hai nas Pontes, o IES Catro Da Uz e o CPI Monte Caxado.

A idea de facer este concerto foi de Dalibor, xa que igual que no noso país, o seu (a República Checa) os alumnos dos pequenos pobos e das zonas rurais, teñen menos posibilidade de asistir aos concertos didácticos das grandes zonas urbanas.

Por iso, decidiron facer unha serie de concertos por diversos lugares da provincia de A Coruña onde haxa centros de Educación Secundaria, e que está gustando moito a alumnos e profesores.

Neste programa musical, prepararon un repertorio moi pensado, traballado e planificado para o tipo de público ao que se dirixen.

Hai que ter en conta, que hoxe en día, a cultura musical é unha parte fundamental na ensinanza nos centros, e eles, decidiron participar neste proceso educativo preparando diferentes temáticas segundo ao tipo de niveis educativos aos que están tratando.

Esta actividade, está preparada para estudantes de E.S.O e Bacharelato, e  ten dúas ideas principais:

A primeira delas, consiste en acercar a música clásica a rapaces e rapazas de Educación Secundaria que habitan en pobos e vilas pequenas da nosa Comunidade que non teñen oportunidade de poderen asistir aos programas musicais educativos das grandes cidades.


E a segunda, pero non menos importante, é o xeito de presentar a actividade, por iso, escolleron obras ou fragmentos musicais educativos de diferentes períodos da historia da música, fáciles de escoltar e recoñecibles, presentados dun xeito áxil e divertido, pensado no nivel de coñecemento musical dos rapaces e tamén involucrándoos no concerto.

Nesta actividade, percorreuse unha viaxe imaxinaria ao longo do continente europeo a través da historia da música e de algúns dos compositores máis importantes, este foi o seu percorrido:

Partindo de Galicia  pasamos por Cataluña (Enrique Granados), logo Francia (Saint Saëns), Inglaterra (cunha obra escrita por un personaxe anónimo do renacemento, e cos Beatles), Alemaña (Bach, Beethoven e Brahms), Polonia (Chopin), República Checa (Dvorak), Hungría (Bela Bartok), Austria (Mozart), Italia (Vivaldi e Abner Rossi) e, por último, voltamos a Galicia (Xoán Montes).

Agora, imos presentar aos seus componentes:

Dalibor Sebestík, Magister Artis pola Universidade de Bratislava na especialidade de violoncello. Foi membro da Filarmonía de Bohuslav Martinú de Zlin e varios grupos de cámara ata 1989. A partir dese ano, foi profesor da Xoven Orquestra de Galicia e profesor do Conservatorio Superior de Música de Santiago. Na actualidade, é profesor do Conservatorio Profesional de Música de Noia.

Lucía Bustabad, é Licenciada polo Conservatorio de Santiago na especialidade de piano, música de cámara e solfexo. Formou parte do trío Andrés Gaos e na actualidade, imparte clases no conservatorio Profesional de Música de Noia.

E por último, Serafín Marcos, Licenciado polo Conservatorio de Santiago na especialidade de guitarra. Adícase, igual que Dalibor e Lucía, é ensinanza no Conservatorio Profesional de Noia.

E, para rematar, déixovos cos títulos das cancións interpretadas por eles:

-Malagueña (E. Granados)

-O Carnaval dos animais (C. Saint Saëns)

-Allegro Apassionato (Anónimo)

-Go From My Window (Anónimo)

-Hey Jude (The Beatles)

-Preludio Suite nº 1 para cello (J.S. Bach)

-Minuetto (Beethoven)

-Para Elisa (Beetoven)

-Vals (Brahms)

-Preludio (Da Gota de Auga) (Chopin)

-O voo do moscardón (Rymsky Korsakov)

-Rondó (Dvorak)

-Canción para nenos (Bela Bartok)

-Marcha Turca (Mozart)

-3º mov. Do concerto para cello en Do Maior (Haydn)

-Sonata para cello (2º mov.) (Vivaldi)

-Andante Cantabile para guitarra e cello (Abner Rossi)

Literatura xuvenil con música

Estes son algúns libros que quero recomendarvos a todos os que disfrutades da música. Quizás ti coñezas outros títulos. Fai un comentario e algunha suxestión, danos a coñecer algún máis ou mellor.

  • Banda sonora de Jordi Sierra Fabra
  • Concierto en Sol Mayor de Jordi Sierra Fabra
  • Nota desafinada de Yves Hughes
  • Flanagan Blues Band de A.Martin y Ribera
  • Chamando ás portas de Dylan(poesía) de Antonio García Teijeiro
  • O rei Lagarto de Álvaro Magalhaes
  • Asterix y la Traviata
  • Los cuentos con música Norma, Turandot, O Elixir de amor…( editorial Kalandraka)
  • Tódolos portos se chaman Helena de Joan Barril
  • As fontes do destino de Blanca Álvarez. Gabriel e Gabriela viven en Cova das Fontes, unha aldea galega da beiramar. A el gústalle o fútbol,a ela a música, e comparten todo o demais. Son fillos de pescadores, amigos inseparables e están marcados por un mesmo destino.
    A súa historia de amor entrelaza con aqueloutras que deron vida á aldea, vella morada de segredos e lendas.
    Mentres, a tensión política do momento esténdese e toca as súas terras. A sombra da Guerra Civil.

Quero contarvos que na Biblioteca tedes outros libros onde podedes atopar a información que precisades para saber máis sobre compositores, estilos, instrumentos musicais, etc. A Fundación Germán Sánchez-Ruipérez tamén puxo ao noso dispor todos estes títulos que podes ver aquí.

Non quero rematar  sen compartir con vós un autor xaponés que estou a ler e que  me encanta.

Hai poucos meses comecei a ler literatura xaponesa, para min unha profunda descoñecida. Kababata, Soseki, Oé e por fin Murakami. Creo que é un narrador moi occidentalizado, pero que está no mundo real. Non pretende entrar na literatura coma outros escritores senón que quere permanecer no anonimato e non se prodiga en actos públicos, entregas de premios e todo iso. Pero sen embargo veu recoller a Santiago un premio que lle outorgaban os alumnos duns centros da localidade. Valora a opinión dos seus lectores máis que a da crítica e canto máis novos mellor. É por iso que vos quero recomendar que leades algunhas das súas obras aínda que todas están tocadas pola música, sobre todo polo jazz, que el ama profundamente. Eu comezaría por Tokio Blues, unha novela de 1987, que se fixo moi popular entre todos os xoves, aínda que Beatriz, unha alumna de 1º BAC, proporíavos After Dark. Creo que ler os dous sería mellor que ler só un deles…e despois o resto, porque é un autor prolífico.

Desexo que vos gusten.

Partituras en internet

Toda esta preciosa información chéganos da man da Biblioteca do CMUS de Lugo. Gracias polo voso traballo e a cantidade de recursos que aglutina esta presentación.

Las verdes colinas de Evereska

Ola a todos, queremos inaugurar o blog de música do curso 2009-2010 cun conto escrito por un alumno de 4º ESO, Rubén Seco Pico, e que leva por título Las verdes praderas de Evereska. Trátase dun relato que ten como centro os feitizos que produce a música emitida por unha arpa máxica e os diferentes efectos que pode causar dependendo de quen a teña nas súas mans.

Aproveito para animarvos a todos a ir creando máis espazo no noso blog de música. Si queredes participar podédesvos dirixir á aula de música do noso instituto que alí se vos informará de como facelo. Ánimo, esperámosvos e necesitámosvos para facernos máis grandes.

LAS COLINAS DE EVERESKA

En las colinas de Evereska no se adivinaba el paso del invierno, los árboles permanecían verdes, y el espeso follaje no caía por mucho que los furiosos vientos se empeñaran en ello.
Al amparo de los árboles una figura avanzaba grácilmente por los sinuosos senderos elfos. Su paso denotaba la agitación que sentía. Nalfein había ido a dar un paseo por los alrededores de Evereska cuando sintió la llamada, y desgraciadamente sabía lo que significaba aquello. Él era un cantor del hechizo, un elfo que podía convocar hechizos con el poder de la música. Que notara aquella sensación de perdida sólo podía significar una cosa, que una de las siete sedes de cantores del hechizo había sido atacada, o, en el peor de los casos, que el arpa de la harmonía había sido profanada.
Su larga cabellera dorada se agitaba en el aire mientras corría. En sus rasgos elfos se podía percibir la angustia que esa última posibilidad le causaba.
El arpa de la harmonía era un místico objeto élfico que permitía al cantor que la utilizase desatar terribles poderes. Nalfein no quería ni pensar lo que acontecería si el arpa cayera en manos de gente perversa.
Mientras caminaba, empezó a entonar una canción que le permitiría avanzar más rápido. Las bellas notas se elevaron por el aire a la vez que los pies de Nalfein aceleraban.
Después de la breve carrera Nalfein ya podía divisar las azules cúpulas de la hermosa arquitectura elfa de Evereska. Dirigió sus pasos hacia el lugar donde se erigía el impresionante colegio de bardos. A pesar de la velocidad que llevaba Nalfein con su excelente vista elfa no pudo observar ningún desperfecto en la parte exterior del edificio. Subió rápidamente la escalera de ópalo, y al entrar en la escuela se dio cuenta inmediatamente de que algo iba mal. Vio sangre en el vestíbulo y nadie guardando la puerta, atravesó los pasillos ricamente decorados y llegó a la sala de la contemplación. La sala de la contemplación era donde se guardaban tesoros mágicos como el arpa de la harmonía, entre otros. Vio la puerta entreabierta y ya supo ciertamente que algo iba muy mal, se asomó y lo que vio lo dejó asombrado, todas las valiosas reliquias estaban esparcidas por el suelo, y en el centro de la sala, donde se guardaba el arpa de la harmonía, se alzaban tres figuras vestidas de negro, que formulaban conjuros contra una solitaria elfa dorada, su madre, y regente del colegio de bardos de Evereska.
Nalfein gritó cuando vio que un rayo negro impactaba en el pecho de su madre y ésta se derrumbaba. Rápido como el rayo de la luna, Nalfein cogió su arpa y empezó a entonar el hechizo más poderoso que conocía, un poderoso rayo sónico salió de sus manos cuando la canción acabó en un crescendo. El rayo impactó en una de las figuras de negro, haciendo que ésta se tambaleara y posteriormente cayera al suelo tapándose los oídos. Nalfein escuchó los sonidos de la guardia al aproximarse, sin embargo los dos invasores arrebataron el arpa de la armonía a la estatua de oro que la sostenía y desaparecieron, llevándose consigo a su camarada muerto.
Nalfein maldijo por lo bajo, se acercó a su madre y comprobó que se encontraba bien, se preguntó quienes serían aquellos personajes que tenían poder suficiente para desbaratar las casi inexpugnables defensas de la escuela y derrotar a Eilistraee, su madre, una de las más poderosas cantoras del hechizo. Veló por su madre hasta la llegada de los sanadores, y cuando le comunicaron que no tenía ninguna herida grave decidió estudiar sus canciones, suponiendo que en un futuro no muy lejano le harían falta.
La luz de las estrellas iluminaba tenuemente el sendero, el sonido de tres pares de pies se confundía con los sonidos del bosque, Nalfein miró el manto estrellado y luego observó a sus compañeros de viaje.
Kenshin era un mago de Sorcere, la academia de magia de Evereska. Además era amigo de Nalfein, y este último lo consideraba como una buena adquisición para su partida de aventureros, cuya misión era encontrar el arpa de la harmonía lo antes posible. Nalfein giró la cabeza para ver a su otro compañero y se preguntó por qué el consejo de ancianos de Evereska había considerado oportuno enviar a Tharatiel, el elfo del bosque, con ellos. Por lo que Nalfein sabía, podría empuñar un arma y poco más. Aunque después de todo, algo ayudaría. Nalfein había expuesto ante el consejo de ancianos de Evereska su deseo de intentar recuperar el arpa de la harmonía. Los ancianos habían accedido a que Kenshin y Tharatiel lo acompañaran, para dar más posibilidades de éxito a aquella misión que se les antojaba algo difícil.
Un escalofrío recorrió la espalda de Nalfein cuando pensó en que su destino era el tenebroso lago de las lágrimas. El lago de las lágrimas se encontraba en una región pantanosa plagada de trolls y otros muchos tipos de criaturas del mal. Según los informes de algunos espías de Evereska había aparecido encima de la fangosa superficie del lago de las lágrimas un castillo flotante de aspecto tétrico. Los informes de los espías contaban también que a menudo se veían entrar y salir del castillo figuras de negro con un aspecto similar al de los tres individuos que atacaron la escuela de bardos.
Al día siguiente, después de haber caminado durante casi toda la noche sin descanso, los tres aventureros llegaron a un pequeño pueblo humano cuyo nombre desconocían, Nalfein y Kenshin entraron a comprar provisiones mientras que Tharatiel esperaba fuera. Nalfein había atravesado las lúgubres calles del pueblo, cuando encontró en su camino a dos aldeanos que hablaban entre ellos, y pudo escuchar su conversación al pasar a su lado.
Te digo que una plaga de langostas azota la costa de la Espada
¿A si?, pues yo he oído que hace cuestión de días hubo una fuerte tormenta encima de Luna Plateada- .
Nalfein se quedó parado en medio de la calle mirando a los aldeanos, que también lo inspeccionaron con desconfianza.
¿Sabéis con certeza la veracidad de esos sucesos?- los interrogó Nalfein.
Si, todo el mundo sabe que en estos tiempos el mal abunda por doquier, ahora si nos disculpas tenemos cosas que hacer..
Nalfein se quedó pensando y llegó a la desagradable conclusión de que los ladrones ya sabían cómo utilizar el arpa. Plagas y malas condiciones atmosféricas eran sólo algunos de los infinitos encantamientos que se podían realizar con ella.
Nalfein frunció el ceño mientras se preguntaba qué desgracias podrían
llegar a ocurrir si no rescataban el arpa rápidamente de las manos de aquellos malhechores.
Al día siguiente cruzaron una senda próxima al pantano, donde supuestamente está el emplazamiento de la fortaleza enemiga. Tharathiel, como de costumbre, no daba muestras de existir, mientras que los dos amigos hablaban sobre una estrategia para recuperar el arpa. Al anochecer Nalfein le pidió a Khensin que contactara con Evereska para conocer el estado de salud de su madre. Los sanadores le respondieron que ya estaba en perfectas condiciones, y Nalfein, contento por la rápida evolución de su madre, propuso continuar el camino sin descanso para llegar cuanto antes al lago de las Lágrimas.
Al anochecer del quinto día por fin pudieron avistar en el horizonte el castillo flotante. Avanzaron rápidamente a través de la foresta hasta llegar a la orilla del lago. El lago de las Lágrimas no era muy extenso, no obstante no se podía cruzar a nado, ya que sus aguas cenagosas lo impedían.

Por primera vez en todo el viaje Tharatiel dijo más de tres palabras seguidas:
Creo que yo puedo hacer que entremos sin ser vistos- dijo en voz baja. Khensin arqueó una fina ceja al oír aquello, después de todo, él con su magia no había podido superar las casi inexpugnables defensas mágicas que poseía el castillo de sombra.
Si puedes hacerlo, adelante- intervino Nalfein.
Tharatiel se acercó a un árbol que estaba en la linde del camino, se agachó a su lado y trazó unos sútiles dibujos sobre la dura corteza. Khensin observaba la escena con esceptismo, y después de unos instantes el árbol se retorció y dejó a la vista un hueco en sus raíces, Tharatiel les indicó con gestos que pasaran, y mientras Khensin esperaba con los brazos cruzados Nalfein decidió entrar. Tuvo una sensación de ingravidez, y cuando recuperó la visión pudo ver que acababa de salir del tronco de un árbol que había dentro del recinto del castillo, se apartó para dejar pasar a los otros mientras evaluaba una forma de infiltrarse en la fortaleza.
Se podían ver las luces encendidas en el castillo cuando llegó el cambio de guardia, de modo que los tres aventureros aprovecharon la ocasión para infiltrarse. Mientras recorrían los angostos pasillos del baluarte enemigo se encontraron con una patrulla, cuyos miembros empuñaban unas extrañas armas negras. Los tres aventureros combinaron sus poderes y pudieron acabar con ellos, no obstante Khensin resultó herido por una de aquellas armas de manera que la herida se le infectó y Nalfein tuvo que usar una de sus canciones de regeneración con él.
Siguieron adelante hasta llegar a una gran sala en la que había tres tronos. Aparentemente estaba vacía, pero después de que entraron la puerta se cerró tras ellos y las dos figuras de negro que habían asaltado la escuela de magos de Evereska salieron de entre las sombras.
Vaya, después de matar a nuestro hermano aún os atrevéis a venir hasta aquí en busca de nuestro arpa- comentó uno de ellos.
Devolved lo que nos pertenece a los elfos, la ambición humana de poder no debe llegar hasta un artefacto como el arpa- le espetó Nalfein.
Jamás. Con el arpa en nuestro poder los shadovar por fin podremos gobernar el mundo a nuestro antojo- respondió el shadovar.
Khensin les respondió lanzándoles una lluvia de proyectiles mágicos que rebotaron en sus defensas. Nalfein preparaba un golpe de sonido contra ellos mientras pensaba en cómo derrotarlos. Conocer el origen de sus enemigos no le servía de mucho: por lo que sabía, los shadovar eran seres que manejaban la sombra a su antojo, pudiendo crear hechizos a partir de ella.
Tharathiel apareció detrás de uno de los shadovar y le clavó una de sus dagas en la espalda. El shadovar gritó de dolor y se dio la vuelta para golpear al elfo del bosque, pero ya no estaba allí, su herida humeó y se fue cerrando lentamente.
El otro shadovar esquivó el ataque sonoro de Nalfein y atacó con un rayo oscuro que atravesó a Khensin, a continuación alzó la mano y mediante telequinesis atrajo el arpa al campo de batalla. El shadovar empezó a entonar una canción. Nalfein notó el poder del arpa, si conseguía acabar el sortilegio estaban perdidos. Cojió su arpa y tocó una única y estridente nota que acabó con la concentración del shadovar y con su conjuro. Entonces corrió hacia él y consiguió arrebatarle el arpa, empezó a entonar una canción, notó la magia y el infinito poder de aquella música en sus dedos y en su voz, las notas detonaban en el aire, un remolino de magia pura salió de las manos de Nalfein y llenó toda la estancia, las notas musicales se compenetraban con la magia exhalando relucientes chispas, el remolino de poder arrolló a los shadovar e hizo trizas el inmueble de la estancia. La poderosa magia convocada danzó un baile de muerte al son de la voz de Nalfein destrozando el castillo, y el poder de la canción henchió a Nalfein llenando de gracia su espiritu. Paulatinamente, el flujo de magia disminuyó y Nalfein vio como los restos de la fortaleza shadovar se le caían encima, en el último momento Khensin lo agarró por el brazo mientras gesticulaba y juntos se teletransportaron fuera del castillo.
A Nalfein se le permitió quedarse con el arpa después de recuperarla, e hizo buen uso de ella consiguiendo que hasta en el más recóndito lugar predominase la alegría y la paz que los elfos tanto amaban con la simple, a la vez que poderosa magia, de la música.
[kml_flashembed movie="http://www.youtube.com/v/tPm3aI2-aiw" width="425" height="350" wmode="transparent" /]

concierto didáctico 6 de Noviembre. “Miki Nervio and the Bluesmakers”.

El viernes día 6 de noviembre los alumnos del I.E.S Moncho Valcarce acompañados por las profesoras Charo Ureña Lara, Alicia Puchades y María Gómez, junto con alumnos de varios centros de As Pontes tuvimos la inestimable oportunidad de ver en concierto, además de escuchar, la música blues protagonizado por: “Miki Nervio and The Bluesmakers”. A continuación exponemos una breve biografía del grupo (de cada músico, así como su trayecto dentro del grupo):

Esta es una banda legendaria dentro del panorama musical gallego desde el año 1992, que se ha ganado a pulso el cariño, el respeto y la admiración del público. Después de quince años de andadura, el grupo tiene a sus espaldas cientos de actuaciones (entre ellas el 1er Festival de Blues de las Islas Açores o el 8º Matosinhos em Jazz donde compartieron cartel con Toots Thielemans, Larry Coryell, John Abercrombie, Rufus Reid, Shemekia Copeland…), varias apariciones en directo en radio y televisión, la participación en diversas actividades audiovisuales, y cuatro CDs grabados, editados y distribuidos por la propia banda.

El estilo inicial del grupo se enmarcó dentro del Blues eléctrico, pero a lo largo de estos años ha evoluciona do hacia el sonido acústico de la música negra de principios del siglo pasado. Este viaje, buscando los orígenes del Bl ues, les ha permitido recuperar la tradición de las «street bands» o bandas callejeras, utilizando instrumentos poco usuales y sorprendentes como la tabla de lavar, la guitarra de acero, las cucharas, el banjo, el contrabajo, la guitarra de doce cuerdas, la mandolina o el kazoo. El grupo actualmente dispone de un amplio repertorio compuesto por temas propios y versiones, y su versatilidad le permite actuar en cualquier lugar, en plena calle o en todo tipo de local, teatro, gran escenario o convención con un espectáculo diferente, alegre, a ratos divertidos y a ratos potente. En cualquier caso los años de experiencia hacen de cada actuación un momento inolvidable en el que se repasa la historia del Blues. Quienes hacen posible esta banda son:

-Juan Rodríguez Tinaquero (Contrabajo). Llega a los Blu esmakers en septiembre de 1992. Hermano mayor de Slim Slide Louis, la compenetración entre ambos ha sido siempre perfecta, pues comienzan a la vez su andadura.

Ha formado parte de agrupaciones como Eagle Riding Papas, Little Sister Blues Band, Bluerangs y también con Ñaco Goñi, Mermelada, Fede y Osi, Smiling Jack Smith.

-Alfonso Camarero Albandoz. (Tabla de lavar, cucharas y de más percusivo).

Técnico de sonido de profesión y melómano de vocación. Descubrió una tabla de lavar en el desván de su casa y empezó a imitar a Washboard Sam. Finalmente, desilusionado, se dio cuenta de que no era negro y optó por crear su propio estilo en donde tiene gran importancia la improvisación. Entró a formar parte del grupo en 1995.

-Miguel Ángel Montes García (Voz y Kazoo).

Alma y nervio del grupo desde su fundación, ha resistido al paso de los mejores músicos de Blues gallegos manteniendo una banda bien unida. A destacar su dominio de un instrumento poco habitual en los grupos de ahora, el kazoo.

- Luís Rodríguez Tinaquero. (Guitarra, Dobro, Mandolina, Banjo).

Comenzó su aventura musical junto a su hermano, Juan Rodríguez Tinaquero , tocando Blues en las veladas del colegio Salesianos. Entra en el grupo en diciembre de 1992, pero ha pasado por distintas formaciones que tienen el Blues como nexo común.

Ha tocado con Big Mama Montse, Smiling Jack Smith, Ernie Hawkins, Ñaco Goñi, y otros.

De su repertorio de música basado principalmente en la música blues pudimos escuchar las siguiente s canciones:

-LAST FAIR DEAL (Robert Johnson)

-WATIN MY TIME (Mn & B)

-TIPPERARY (versión.)

-FISHING (William love)

-IT SONT MEAN A THING (Duke Ellington)

-SAD SAD DAY (Muddy Waters)

-AFTER A WHILE (Willie Dixon)

-CUCHARÓN (Mn & B)

-UKELELE (Mn & B)

-MOJO (Mudry Waters).

Incluímos algunas fotos y vídeos del concierto y la dirección de la página Web de Miki Nervio and the Bluesmakers.

Escrito por Rubén Seco Pico ( alumno de 4º ESO)

UN MÚSICO GALEGO: XOÁN MONTES

juan_montes_capon2Co motivo do día das Letras Galegas queremos rememorar a figura dun dos músicos máis inspirados que deu Galicia, Xoán Montes Capón, coñecido por ser o autor da versión musical de «Negra sombra», poema de Rosalía de Castro.
Nace en Lugo o 13 de abril de 1840 e morre na mesma cidade o 24 de xuño de 1899. Aos 23 anos abandona o seminario para dedicarse exclusivamente á música.
Na súa faceta profesional destaca o seu labor como director, organista e compositor.
Debido á súa formación eclesiástica compón tanto música relixiosa como profana. Entre a primeira destacan o Te-Deum (para catro voces e orquestra) e a Misa de Réquiem(a tres voces,orquestra e órgano).
Malia todo, é coñecido pola súa composición de obras profanas, entre as que destacan a Alborada gallega e Negra sombra.

Estes días: jazz para todos

Alumnos de 2º e 3º de ESO,por iniciativa do departamento de música do noso centro, veñen deb elaborar diversos traballos sobre o “jazz”. Unha selección dos mesmos leva exposta xa unha semana no noso centro e permanecerá ata ben entrado xuño coa intención de compartir o coñecemento e o gozo desta corrente musical con toda a Comunidade Educativa. Os aspectos que amosan os traballos son moitos:

-Orixes e nacemento do “jazz”: Músicas que influiron no seu nacemento —africana, europea,ragtime, gospel, blues,…

-Percorrido pola distintas décadas ata a actualidade: os anos 20 (jazz clásico), anos 30, 40, 50,…ata o jazz no século XXI.

-Características desta música a) superposición de ritmos regulares e irregulares, utilizando notas a contratempo e síncopas. b) A improvisación.

-Instrumentos máis utilizados a) rítmicos: batería, contrabaixo en pizzicato, piano. b) melódicos: piano, trompeta, saxofón,…

-Agrupacións máis comúns – tríos: piano ou guitarra, contrabaixo e batería – cuartetos: trío máis un instrumento de vento: saxo, trompeta, clarinete,… – quinteto: trío máis dous de vento – bandas ou big bands.

-Figuras máis destacadas O cornetista King Oliver (aos músicos excepcionais poñíanlles o apelativo “king”) coa súa famosa banda, a Creole Jazz Band; o trompetista e vocalista Louis Amstrong, Glenn Miller, as “divas” do “jazz” (Ella Fitgerald, Sara Vaughan e Billie Holiday), o saxofonista Charlie Parker e o trompetista Dizzy Gillispie, a figura indiscutible de Miles Davis, Dave Brubeck, BB. King, Ray Charles, Ornette Coleman, Chick Corea, Wynton Marsalls,…
c
Damos as grazas dende aquí aos seguintes alumnos e alumnas que participaron cos seus traballos
-De 2ºA: Sergio Meizoso, Natalia Coutado, Andrea cabarcos, Ángela Pita, Antía Rodríguez e Candela Prieto.
-De 2ºC: Alejandro Galego, Andrea Saavedra, Andrea Lamas e Alberto López.
-De 3ºB: Adrián Vázquez.

Tamén agradecemos a iniciativa á batuta deste proxecto,Teresa López. 

Visit www.moblyng.com to make your own!

Recomendacións cinematográficas e musicais

calle54

Acabo de atopar pola blogosfera unha lista de películas recomendadas por unha musicóloga, Florencia Igor,  a quen agradezo a súa xenerosidade e tamén quero compartirla con vós. Estarán dentro de nada na nosa biblioteca.
8 millas
Amada inmortal (sobre Beethoven)
Amadeus (sobre Mozart)
Bird
Buena Vista Social Club
Claroscuro
Documental: Tocar y Luchar
El café de los maestros
El cantantes – Héctor Lavoe
Selena – Selena Quintanilla-Perez
Lola la película- Lola Flores
Joe Strummer: vida y muerte de un cantante – Joe Strummer
El gran Caruso – Enrico Caruso
El ocaso de una estrella – Billie Holiday
Madona, inocencia perdida – Madona
Farinelli, el castrado – Carlo Broschi
La reina de la noche – Lucha Reyes
La bamba – Ritchie Valens
The Doors – The Doors
El fantasma de la ópera
El maestro de Música
El pianista
El violín rojo
Flamenco
La copista de Beethoven
La escuela de Rock
La flauta mágica (de Bergman)
La maestra de piano
La misión
La vida en rosa
Los coristas
Ray (Ray Charles)
The Wall
Todas las mañanas del mundo

Yellow submarine

Calle 54

Calle 54
Título Calle 54
Ficha técnica
Dirección Fernando Trueba
Producción Cristina Huete
Fabienne Servan-Schreiber
Fernando Trueba
Guión Fernando Trueba
Música Graeme Revell
Fotografía José Luis López-Linares
Montaje Carmen Frías
Reparto Gato Barbieri
Cachao
Michel Camilo
Paquito D’Rivera
Chano Domínguez
Eliane Elias
Jerry González
Chico O’Farrill
Tito Puente
Orlando ‘Puntilla’ Ríos
Bebo Valdés
Carlos ‘Patato’ Valdés
Chucho Valdés
Datos y cifras
País(es) España
Año 2000
Género Musical
Duración 105 minutos
Ficha en IMDb

Paquito d Rivera in Calle 54

Bárbara Veiga, primeira contrabaixista da ONE

Bárbara Veiga  é unha xove dbarbara_veigae 24 anos que será a primeira galega que forme parte da Orquestra Nacional de España e a primeira muller que toque o contrabaixo. Dende nena cursa estudos no Conservatorio da Coruña e completa a súa formación no Reina Sofía.Bárbara ten actúado durante dous anos na Xove Orquesta Nacional, e de forma invitada por semanas na Orquestra Sinfónica de Galicia, a Real Filarmonía de Galicia e a Orquesta da RTVE.

Nalgún medio de comunicación comentou o importante que era para ela  pero tamén o é para todos aqueles rapaces e rapazas que completan a súa formación con estudos musicais. Representa a concreción dunha esperanza que moitos destes rapaces toneeñen.

No noso centro hai moitos que adican parte do seu tempo de lecer á música, que aspiran a acadar logros no eido da música coma este do que nos facemos eco.

ocne_es

Olark Livehelp